O 16:00 piszę do agenta, żeby o 21:00 mieć nowy limit
· · Nie jednym promptem · odcinek 13 · Read in English
O 16:00 wysyłam do agenta jakiś bardzo mały prompt. Nie dlatego, że właśnie mam czas na pracę. Po to, żeby zaczął odliczać.
Właściwy czas mam wieczorem. Powiedzmy od 20:00 do 22:00. I w ciągu godziny potrafię zużyć cały limit przewidziany na pięciogodzinne okno. Gdybym zaczął dopiero o 20:00, kolejny budżet dostałbym o pierwszej w nocy. Świetna pora, jeśli nie zamierzam spać. Tyle że zamierzam 😉
Jeśli uruchomię okno o 16:00, odnawia się o 21:00. Przez pierwszą godzinę wieczornej sesji zużywam to, co zostało z jednego okna, a przez drugą mam już następne. Dwie godziny mojego czasu mogą objąć budżety dwóch pięciogodzinnych okien.
To mały szczegół. A zmienił mi sposób planowania pracy z agentami.
Pięć godzin nie znaczy pięciu godzin pracy
Łatwo czytać "limit 5h" tak, jakby agent miał paliwo na pięć godzin ciągłego działania. Tymczasem pięć godzin to czas okna, w którym mogę wykorzystać określony budżet. Trudne zadanie, dużo kontekstu, czy mrugnięcie oczkiem do Fable 5.2 i tylko patrzysz, jak Claude cały Twój limit wciąga nosem.
W dokumentacji Claude'a jest to opisane wprost: okno zaczyna się od pierwszej wiadomości i odnawia pięć godzin później. To właśnie wykorzystuję, wysyłając wcześniej małe polecenie.
Tak to działa w Claude na planach Pro, Max i Ultra. Codexa tu nie uogólniam: OpenAI w tym roku kilka razy zmieniało zasady pięciogodzinnego okna, a dla części planów je wyłączało.
W moim przykładowym wieczorze wygląda to tak:
- 16:00 - mały prompt uruchamia odliczanie.
- 20:00-21:00 - pracuję z agentem, wykorzystując pozostały budżet pierwszego okna.
- 21:00 - limit sesji się odnawia.
- 21:00-22:00 - pracuję dalej, już z nowym budżetem.
Nie dostaję dzięki temu większego limitu tygodniowego. Po prostu ustawiam moment odnowienia tak, żeby przypadł wtedy, kiedy mogę z niego skorzystać. I oczywiście ten sposób ma sens przy planie z takim mechanizmem. Nie wszystkie narzędzia i abonamenty liczą to tak samo.
Nie mierzyłem oszczędności w złotówkach ani liczby dodatkowych tokenów. Korzyść jest bardziej przyziemna: o 21:00 nie muszę kończyć pracy tylko dlatego, że odliczanie uruchomiłem dopiero godzinę wcześniej.
A potem idę spać
Wieczorna sesja to jedna część tej układanki. Druga zaczyna się wtedy, kiedy ja już nie siedzę przy komputerze.
Pisałem już o Macu mini jako bazie agentów. Wcześniej laptop potrafił zasnąć z zamkniętą klapą i razem z nim zasypiała cała praca. Agent niby miał zadanie, ale przez godzinę nic się nie działo. Maszyna dostępna całą dobę usunęła tę przeszkodę.
Zostało ciekawsze pytanie: co agent ma robić, kiedy mnie przy nim nie ma?
Mogę zostawić mu niejasny pomysł i rano czytać długą listę założeń, które sam sobie dopowiedział. Mogę też wcześniej dopracować z nim zadanie, żeby nocą miał co wykonywać. W praktyce sporo pracy przesuwa się wtedy na przygotowanie. Trzeba ustalić, czego chcemy, co ma być wynikiem i co będzie można sprawdzić.
To brzmi mniej widowiskowo niż "poszedłem spać, obudziłem się z aplikacją". Za to znacznie lepiej opisuje to, jak teraz pracujemy.
W dzień wymagania, w nocy PR-y
W ANSLAN pracujemy właśnie z jednym z naszych klientów nad nowym projektem. W ciągu dnia wspólnie z agentami dopracowujemy wymagania. Rozmowa z ludźmi i decyzje o tym, co ma powstać, odbywają się wtedy, kiedy możemy je podejmować razem.
Chodzi o przygotowanie pracy na tyle dobrze, żeby w nocy Claude Code i Codex mogły wypuścić po kilka-kilkanaście pull requestów. PR to propozycja zmiany do sprawdzenia. Sama liczba takich propozycji nie mówi jeszcze, czy klient dostał to, czego potrzebuje.
Dlatego następny etap jest rano. Z nowymi limitami agenty robią sobie nawzajem code review. Przygotowują środowisko testowe, robią testy e2e - czyli przechodzą całe scenariusze działania systemu - i dają nam wynik do testów z klientem.
Ludzie wracają więc do czegoś, co można uruchomić i sprawdzić. Wtedy dopiero widać, czy wymaganie, które wczoraj wydawało się jasne, daje właściwy efekt na ekranie. I czy nie zapomnieliśmy o przypadku, który klientowi od razu przyjdzie do głowy.
Przykład z jednej z ostatnich nocy. Rano czekał na nas raport od Codexa: "Przygotowałem i wypchnąłem 6 PR [...] Lokalnie zielone: 121 testów backendu, 22 shared, 22 E2E oraz build web." Pięknie! Wszystko zielone 🙂
A potem jeden z naszych ludzi sprawdził, co właściwie powstało, i odpisał mu krótko: "Absolutnie nie może być możliwe zarezerwowanie zasobu, który nie ma stanu gotowości".
Wymagania jeszcze w ciągu dnia wydawały się dobrze zdefiniowane. Agent zrobił to, co z nich wyczytał, testy to potwierdziły... a i tak przepuścił coś, czego człowiek znający biznes nie przepuściłby nigdy. Żaden test nie sprawdza reguły, o której nikt nie pomyślał, żeby ją zapisać.
Więcej swobody w nocy
I tu jest nasz świadomy wybór. W nocy dajemy agentom więcej swobody niż w dzień.
W dzień, kiedy agent ma wątpliwość, może zapytać i za chwilę dostaje odpowiedź. W nocy nikt mu nie odpowie. Gdyby zatrzymał się na banalnym pytaniu, stałby do rana, a razem z nim cała noc pracy. Wolę, żeby przyjął rozsądne założenie i szedł dalej.
Dopóki decyzja nie jest "one way door" - drzwiami, przez które nie da się wrócić - koszt pomyłki jest niewielki. Szybka poprawka rano. A zysk ogromny - noc pracy zamiast nocy czekania na odpowiedź.
Dlaczego sprawdza drugi agent
W odcinku o Agile ZOO opisywałem to przy Agile ZOO. Codex zbudował wersję na warsztaty, a Claude rano nie tylko przeczytał kod, ale rozegrał sesję z wieloma uczestnikami. Zielonych testów było mnóstwo. Mimo to przy takim sprawdzeniu wyszły problemy z jednoczesnymi kliknięciami i powrotem gracza po zamknięciu karty.
Ten przykład dobrze tłumaczy, po co w naszym rytmie jest wzajemne review. Autor zmiany ma już w głowie własne rozwiązanie. Drugi agent może wejść z innymi pytaniami i sprawdzić coś, czego pierwszy nie przewidział.
Nie mam z tego gwarancji, że dwa modele znajdą każdy błąd. Mogą przecież podzielać to samo błędne założenie. Dlatego w tym procesie jest zarówno uruchomienie systemu, jak i powrót do ludzi oraz testy z klientem. Kod może robić dokładnie to, co zapisaliśmy, a my nadal możemy być niezadowoleni z efektu.
W Agile ZOO zdarzyła się też nocna wpadka z wydaniem. Opisałem ją razem z poprawkami. To ważne doświadczenie, ale nie chcę robić z niego całej definicji pracy nocnej. Rano chcę mieć wynik do sprawdzenia, a nie obowiązkowe sprzątanie po niespodziankach.
Najdroższe byłoby zgadywanie przez całą noc
Wskazówka z małym promptem o 16:00 jest przydatna, bo pasuje do mojego dnia. Ale samo odpowiednie ustawienie zegara nie przygotuje pracy za mnie.
Swoboda w nocy ma jednak granicę. Jeżeli zostawię agentowi zadanie z ważnym pytaniem bez odpowiedzi - takim, którego rano nie da się łatwo odkręcić - to odnowiony limit może po prostu pozwolić mu dłużej budować na błędnym założeniu. Zanim oddam mu noc, wolę poświęcić czas na wymagania. A zanim oddamy wynik klientowi, potrzebujemy review i działającego środowiska do testów.
Ten rytm łączy kilka różnych czasów: czas ludzi, kiedy możemy rozmawiać; czas agentów, kiedy mogą wykonywać przygotowane zadania; i momenty, w których odnawiają się limity. Nie wszystko musi dziać się wtedy, kiedy ja siedzę przed monitorem.
I to jest chyba najprzyjemniejsza zmiana. Mogę skończyć swój wieczór, a przygotowana praca jeszcze się posuwa. Rano wracamy do konkretnych zmian i pytań, które da się omówić z klientem. Nadal mamy co robić, tylko zaczynamy w innym miejscu 🙂
Co to znaczy dla Twojego zespołu: sprawdźcie, czy moment odnowienia limitów pasuje do godzin, w których naprawdę pracujecie. A zadania na noc przygotujcie tak, żeby rano można było ocenić wynik - z review, testami i powrotem do osób, które określają wymagania. W ANSLAN tak układamy pracę ludzi z Claude Code i Codexem przy rzeczywistym projekcie klienta.